...چند ورق کاغذ و یک دونه قلم

گاهی حتی ترانه ای هم نمی ماند ....
 
به ياد اولين عشقم
ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸٤ : توسط : محیا بانو

اينو يه جايی خوندم. اينجا نوشتم:

 

به ياد اولين عشقم
   
   
به ياد اولين عشقم
                     
برايت قصه ميگويم
   
به ياد اولين عشقت
                     
برايت ناله خواهم كرد

   
بيا با من
   
   
بيا گرد فراموشي ز اين آيينه دل آرام بزداييم
   
بيا تا عقده هاي اين دل آزرده را آرام بگشاييم

   
بياد اولين عشقم
            
برايت با سرود گريه يك افسانه خواهم گفت
   
بياد اولين عشقت
                -
اگر در خاطرت يادي از آن داري ؟ -
               
برايت از شب بي شمع يك پروانه خواهم گفت
               
برايت قصه خواهم گفت .

      
بيا با من
      
بيا تا هم صدا گرديم
      
بيا از خود رها گرديم
                              
خودم اين نيست !
                                       
تو هم اين نيستي شايد !
                                       
بيا تا خويشتن باشيم .
      
بياد اولين عشقم
   
بياد اولين روياي شيرين
      
ياد آن شبهاي مهتابي
      
زمين سبز از چراغ سبزه ها ، گل
         
آسمان آبي

خدايا آن چه روزي بود ؟
تمام لحظه ها را خوب يادم نيست .
دو چشم اما
   
چنانم كرده اكنون حسرت هر لحظه اش را گريه خواهم كرد
دو دل اما
   
و پيوندي كه امروز از جدايي ناله خواهم كرد .

   
چه خوش روزي
   
چه خوشتر روزگاراني

      
نمي دانم دگر آيا چنين دوران پاكي را جهان دارد ؟
      
نمي دانم خدا از اين بهشتي بهتر آيا در نهان دارد ؟
         
نمي دانم .......
      
   
به ياد اولين عشقت
   
تو هم آيا چنين روزي به يادت هست ؟
   
سلامي ، خنده اي ، يا حركت دستي
   
نگاه خانمان سوزي به يادت هست ؟
   
تو هم روزي چو من خود را رها از غصه ها احساس ميكردي ؟
   
تو هم چون من قسم خوردي ؟
               
به خونت من نميگويم !
                                       
به لب آيا قسم خوردي ؟

   
با ياد اولين عشقم
      
برايت قصه ميگويم
         
فقط يك قصه !
               
آري قصه ام بشنو .

   
كه روزي
   
چند سالي پيش از اين
   
فصل بهاري گونه گون سرشار و رنگارنگ
   
به شهري مردمانش مرده چونان سنگ
   
دل دلمرده من با من دلمرده از غم غصه ها ميگفت
      
خدا ميداند و من
                  
دل چه ها ميگفت !

   
با ياد اولين عشقم
   
به ياد يك نگه ، لبخند ، يك آغاز
   
جدا از دل ، دلم چون من جدا از من
   
ولي چون من رها در شوق يك پرواز
   
قسم خوردم
            
من و دل ما قسم خورديم
   
كه پروازي كنيم آغاز
   
و پروازي ميان هر چه باد و هر چه باران بود
      
جدا از هر چه بود و هر چه خواهم بود .
      
جدا از هر چه غم
               
از هر چه ماتم بود .....

      
نمي دانم ....
      
نمي دانم دگر آيا چنين دوران پاكي را جهان دارد ؟
      
نمي دانم خدا از اين بهشتي بهتر آيا در نهان دارد ؟
      
نمي دانم .......

   
به ياد اولين عشقم 
   
من اينجا بس دلم تنگ است 
   
بيا بشنو
   
كه بشكستند بالم را
      
كه بشكستند بالش را
   
و من از باد شرقي بارها با گريه پرسيدم
                                                      
چرا اينگونه ميبايد ؟؟
   
و شايد بارها يك جمله پاسخ داد - با طعنه -
            
كه قانون هر چه را خواهد
                                             
دگر ديري نمي پايد !

   
بيا بشنو
   
من از قانون بيزارم

   
شكستند و ربودند آه
      
هر چه بالم بود و يادم بود

   
و حالا ديرگاهي من در اين بيغوله تنهايم
   
نه دير شوق پروازي
   
نه ميبينم هم آوازي         

               
من اينجا خامشي را بهترين آواز مي بينم ....