...چند ورق کاغذ و یک دونه قلم

گاهی حتی ترانه ای هم نمی ماند ....
 
ديگه نميخوام...
ساعت ٥:٥٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٦ تیر ۱۳۸٤ : توسط : محیا بانو

نمی بوسم! نمی خوام، نه تموم شد لحظه هام با تو                                               تموم شد با تو خنديدن تموم شد گريه هام تا تو

وقتی سنت کمه خيلی وقتا خيلی چيزا رو نمی فهمی. خيلی وقتا بدون اينکه بفهمی وارد يه راه اشتباه ميشی که تورو از اطرافيانت دور ميکنه. خيلی وقتا نا خواسته دل می بندی. اما وقتی يه کم سنت بيشتر ميشه تازه می فهمی دور و ورت چه خبره. تازه می فهمی که راهو اشتباه اومدی و بايد برگردی. اونوقته که سعی می کنی گذشته رو جبران کنی و ديگه اشتباهاتت رو تکرار نکنی. 

من ديگه دوره اشتباهاتم تموم شده. ديگه فهميدم که چقدر راهو تا حالا اشتباه اومدم و حالا ميخوام جبرانش کنم.

هميشه ميگن تو هر راهی بايد يه همسفر داشته باشی اما باور کنيد که بدون همسفر هم ميشه جاده رو پيمود. تازه تنهايی بيشتر حال ميده. انقدر جاده قشنگه، انقدر طلوع و غروب خورشيد قشنگه، انقدر گلا خوشگلن و اينقدر آواز پرنده ها تو راه خوش آهنگه که اصلا از ياد ميره که يه روزی آرزو داشتی با عشقت از اين جاده رد شی.

من خيلی وقته که راه افتادم. تنهايی. دارم ميرم دنبال آرزوهام. دنبال روياهای هميشگيم. ديگه هيچکی نميتونه جلوم رو بگيره. دارم تو لحظه زندگی ميکنم و ميخوام همه چيزو با دستام لمس کنم. نميخوام هيچ نشونی از گذشته باقی بمونه.

من می خوام تموم خاطراتمو دستهای حادثه پرپر بکنه
             بزار اين جدايی هميشگی ديگه اين قصه رو آخر بکنه

....................................................................................................................................................................

اين ديگه فکر نداره وقتی ميشنوی ميگم

                                   تو برو باهام نمون حتی اسممو نيار

اگه يک شب ديگه زير بارونا قدم زدی بدون

که تمام فکر من پيش تو بود

                                  مثل تو تو زندگيم هيشکی نبود

ميدونی حرفی ندارم          

                     اگه زمزمه هامون

                                              شده يخ رو دلامون

ميدونی جايی ندارم

                    جز امشب زير بارون

                                             برم پيش خدامون