...چند ورق کاغذ و یک دونه قلم

گاهی حتی ترانه ای هم نمی ماند ....
 
بازم بی تو......
ساعت ۱٢:٥٢ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ مهر ۱۳۸٤ : توسط : محیا بانو

عشق مثل يه فرش كه هر چي بيشتر روش پا بزاري با ارزش تر ميشه!

***

به کسي عشق بورز که لايق عشق باشه نه تشنه عشق. چون تشنه عشق روزي سيراب ميشه!

--------------------------------------------------------------------------

 

اگر از ظلمت ره مي ترسي
                        
چلچراغ نگهم را به تو خواهم بخشيد
روشنائيهاي تنم را كه نشان سحرند
                                             
به تو خواهم بخشيد
اگر از دوري ره مي ترسي، دستهايم را كه پلي بر روي زمان مي بندند
                                                               
به تو خواهم بخشيد
اگر از تنگي چشم دگران اگر از حرف كسان مي ترس
من جدا از دگران به تو خواهم پيوست،
                                          
خويشتن را در تو گم خواهم كرد
و اگر
      
ترس تو از خويشتن است
من تو را در رگ و هستي خويش و در همه ي ذرات وجودم 
 _                    
كه پر از خواهش است _
                                                               
محو و گم خواهم كرد
من وفا و تمامي دل عاشق خود را بي بهانه به تو خواهم بخشيد
                                                                     
تا تو از من باشي
تو بيا
تو بيا كه اگر آمدنت دير شود
و اگر امدنت قصه ي پوچي باشد
من تو را اي همه خوبي
تا دم مرگ نخواهم بخشيد! (مثل سگ دروغ گفتم!)

---------------------------------------------------------------------------------------

نمي دونم این قصه از کجا شروع شد؟ از تنهايي های من يا دلتنگی هاي تو ؛ ولي شروع شد . من و تو مثل دو خط موازي ؛ پا به پاي هم دویدیم براي رسيدن به يه دشت شقایق، براي ديدنه يه آسمون آبی، براي داشتن شبهای مهتابی ، برای شمردن ستاره هاي زندگی...  هر شب به انتظار چراغ روشن تو همراه عقربه هاي ساعت اتاقم از روي ثانيه ها گذشتم. همدم... هم صحبت... همراه و با هم در دو سوي پنجره ، پنجره هايي دور از هم ولی روبروي هم ....، افسوس که خیلی وقته چراغت خاموشه. تو برای مبارزه با سختی های زندگیت، منو تو یه دشت شقایق، زیر یه آسمون آبی و در کنار ستاره هایی که هدیه خودت بودن، رها کردی و خیلی وقته که دیگه به خونه من نوری نمی پاشی. دیدن چراغ خاموش تو و نبودن نشونی از تو سردی فاصله ها رو بیشتر می کنه و نبودنت رو بیشتر به رخم می کشه. اما عزیزترینم میخوام بدونی که قصه ی من و تو پایانی نداره. من همیشه چشم به راهتم و نمیذارم فاصله ها تو رو از من بگیرن. منو تو دو خط موازی هستیم که یه روزی در امتداد جاده بهم می رسیم.

---------------------------------------------------------------------------------

خوب ميدانم که
من خود هستم و از فاصله اي دور

تنها

ميتوانم

آرزومند
آرزوهايت باشم

 

-----------------------------------------------------------------

 

 چشمهاي تو تمام هستي‌ام .....

مانده ام در پس اين راه

                                       توی اين شام دل آزار

ياريم ده ای پناهم

                                       فانوس شبو نگه دار

که راهم تاريک و دوره

                                       پر خاره، بی عبوره

آخه تو خودت می دونی

                                      که چشات دنيای نوره