...چند ورق کاغذ و یک دونه قلم

گاهی حتی ترانه ای هم نمی ماند ....
 
در شب کوچک من دلهره ويرانی ست...
ساعت ۳:٥٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٦ : توسط : محیا بانو

افسوس ما خوشبخت و آرامیم

افسوس ما دلتنگ و خاموشیم

خوشبخت زیرا دوست میداریم

دلتنگ زیرا عشق نفرینیست

!

غزلکم

      باران بهاری چشمانت

              دلم را ویران میکند...

دلم گرفته است

       هر لحظه فرو ميريزد
               چشمانم سياهي ميرود

                            قلم بين انگشتانم میلرزد

با غم تو چگونه بنویسم غزلک؟
دواتم خاليست
دفتر خاطراتم...
             با درد تو چگونه ورق بزنم ؟
اگر برگ آخر باشد؟

کاش برگ آخر باشد!

        برگ آخر دفتری که در آن

                  چشمان بهاریت گریست...

خطوط صفحه چون جاده هايي پيچ در پيچ نگاههاي بي فروغ

اما مشتاقم را تا افق بدنبال ميکشند

کدامين است جاده اي که مـرا به اوج ميرسا نـــد ؟

                                           کدامین جاده من و تو را به ابدیت پیوند میزند؟

میدانی دخترک بهاری ِ من

      من و تو محکومیم به باختن!

و من خود دیدم که باراها شکستی... نه

                                                       شکستند تو را!

و تو خود خوب میدانی
که بار ها در راه بودم
                    در ميانه راه!
                                  و شايد بيشتر...  
                                                   نزديک رسيدن بودم که
                                                                            بازگشتم ... نه

                                                                                                  باز گردانده شدم....

من و تو بارها رفتیم و بازگرذانده شدیم

من و تو دخترکم

                       بار ها رفتیم و شکسته شدیم...

                                شکسته شدیم چرا که قانون سرزمینمان این است... !

من و تو خواهرکم،

اما
              ترديد ندارم
                              دوباره خواهیم رفت
جاده
هر لحظه مرا نجوا ميکند
و من غرق خواستنم...

                                من و تو

                                          غرق خواستنیم...

هزاران غروب را بر ديوار ماتمکده ام شمارش کرده ام
                                                                   مگر آخرين عدد چند است، که...
ديگر ديوار هم جائي براي خط کشيدن نشانم نمي دهد!

چه هواي غريبي ست،
مي خواهم فرياد بزنم،شايد آفتاب صدايم بشنود!

ولی...

               افسوس...

                                   آفتابی برایمان نمانده

                                                                آفتابی باقی نگداشته اند!

دلم بس تنگ است...

من و تو خواهرم زندانی این سرزمینیم

                              و هرچه فریاد میزنیم

                                                         کسی نیست ...

نمیخواهم تمام علايقم،تمام اميدم،تمام وجودم را

زير پاي حسرتم مدفون کنم

                                        اما...

دخترک بهاری من

             اشک نریز...

           چشمان بارانیت

                                                     ویرانم میکند...

غزال صحرای دلم!

         من و تو روزی پرواز خواهیم کرد...

                                                               روزگار غریبیست غزلک...!