...چند ورق کاغذ و یک دونه قلم

گاهی حتی ترانه ای هم نمی ماند ....
 
نبايد مثل يه سايه زير پاها زنده باشيم....
ساعت ۱٠:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۳ خرداد ۱۳۸٦ : توسط : محیا بانو

همیشه همینطور بوده است

              آتش میگیری

                             درد میکشی

                                         تحمل میکنی و دم نمیزنی

    و با گذر زمان دردت آرام میشود

                                                       و روز از نو و ...

   این قصه تکرار آدمهاست...

آدمهایی که از جنس منند...

         آدمایی از نسل لیلا و شیرین...

آنها که به جرم آنچه هستند و آنچه میخواهند

                              هستی شان به تاراج برده شده...

                                                        همیشه همین گونه است....

در سرزمینی که تنها خون و آتش از دیوار هایش میریزد

جایی برای من باقی نگداشته اند

                                 - برای من و آنچه سهم من است-

سربازانی که کورکورانه

         از ظلمت چادر ها

                               دفاع میکنند

و به جرم زن بودن

                     به یغما میبرند

                                  هر آنچه من و تو داریم...

و من زندانی سرزمین خویشم

من...

کلمه ای که سربازان سبزپوش سرزمینم

            -که سبزی شان از لجن است-

                                         نمیتوانند پذیرایش باشند

                                پذیرای وجودش...

                                                   آزادیش...

                                                            حقوقش...

من بیزارم از اینهمه قصاوت....

       من خسته ام از این سقوط و سیاهی...

من دلم میسوزد

           برای سرزمینی که روزی افتخارم بود...

به نام تو سوگند

                   ایرانم

                        که از تو گریزانم...

چقدر مانده

                   تا دیوار ها کنار روند و

                                     خود را در جایی بیابم

                                                          که سهم من است؟؟؟!!!!