نبايد مثل يه سايه زير پاها زنده باشيم....

همیشه همینطور بوده است

              آتش میگیری

                             درد میکشی

                                         تحمل میکنی و دم نمیزنی

    و با گذر زمان دردت آرام میشود

                                                       و روز از نو و ...

   این قصه تکرار آدمهاست...

آدمهایی که از جنس منند...

         آدمایی از نسل لیلا و شیرین...

آنها که به جرم آنچه هستند و آنچه میخواهند

                              هستی شان به تاراج برده شده...

                                                        همیشه همین گونه است....

در سرزمینی که تنها خون و آتش از دیوار هایش میریزد

جایی برای من باقی نگداشته اند

                                 - برای من و آنچه سهم من است-

سربازانی که کورکورانه

         از ظلمت چادر ها

                               دفاع میکنند

و به جرم زن بودن

                     به یغما میبرند

                                  هر آنچه من و تو داریم...

و من زندانی سرزمین خویشم

من...

کلمه ای که سربازان سبزپوش سرزمینم

            -که سبزی شان از لجن است-

                                         نمیتوانند پذیرایش باشند

                                پذیرای وجودش...

                                                   آزادیش...

                                                            حقوقش...

من بیزارم از اینهمه قصاوت....

       من خسته ام از این سقوط و سیاهی...

من دلم میسوزد

           برای سرزمینی که روزی افتخارم بود...

به نام تو سوگند

                   ایرانم

                        که از تو گریزانم...

چقدر مانده

                   تا دیوار ها کنار روند و

                                     خود را در جایی بیابم

                                                          که سهم من است؟؟؟!!!!

/ 9 نظر / 4 بازدید
مثله چتر خورشيد باش و روی برج دنيا برای خودت زندگي

عشق را و خدای را در پستوی خانه ات پنهان کن و کسی را پيدا کن که فريادهای عشقت را واقعآ بشنود- برای خودت زندگی کن و با حقيقت گرگ بازار کنونی کنار بيا وگرنه با اين روحيه تو هم گرگ ميشی. university ouloom tahghighat---earouspace

دنيز

به آسمان نگاه می کنم و در آن آيينه ای می بينم به پهنای جهان و در آن آيينه من هايی می بينم به تنهايی تنها و گل سرخی پژمرده و محکوم به خار همچون تنهای محکوم به حقيقت و اما آيينه نمايشگر زمينی پراز نيرنگ و من هايی در حال جدال با گرگنماها و نفسهايی خسته و رو به فنا ...

م.عروج

salam doste man khobi? mamnun ke sar zade bodi sorry dir javab midam rasti upam. khoshal misham biyay

متولد ماه مهر

بيا يه چيزی بگو ... خوبم ها ، دلم گرفته یکم ! فقط تو رو خدا دعوا نکنی ... سرزنش و نصیحت نکنی ... بیا و اصلا به دروغ هم شده بگو راست میگی حق داری ... ( راستی من قول داده بودم نیام اینجا ... نتونستم .... قولمو شکوندم )

محمد

ببينم سياسی نداشتيماااااااااااااااااااااااااااا...! بگم بيان ببرنت...!.... ولی قشنگ بود.. يعنی به حق گفتی...! ايول.. منم آپم.... خواستی يه سر بز..!

حسام

سلام محيا جان خوبی عزيز؟چه خبر؟سلامتی؟ مطالبت زيبا بود..... محيا جان درخواست همکاری دارم از شما.شما ميتونيد ترانه بگيد می خوام ترانه های شما را توی آلبوم بخونم...

ليندا

سلام نینازی خوبی؟ من آپ کردم خیلی خوشحال میشم ببینمت تولدش مبارک واسه تو قلب حقیرم میگیره همش بهانه فدات شم بابای[بدرود]

حسام

سلام به مخيا جان عزيز و گل.حالت چطوره؟ ممنون عزيز که سر زدی.ميگم اگه ترانه ای به اسم محيا تو آبوم باشه چطوره خوبه؟